سلام اميدوارم حال همتون خوب باشه اين اخرين نوشته اي كه تو اين وبلاگ مينويسم  

چون بنا به دلايلي مي خوام تعطيلش كنم از تمام دوستاني كه به دل شكسته من سر زدن

ممنونم  وآرزوي سلامتي براشون دارم اميدوارم هميشه موفق و شاد باشند و

 مواظب دلاتونم باشيد. کسی منو نشناخت چون من در خودم گمم

دنبال خود می گردم تو دنیایی تنهایی یام

پس بزار اعتراف کنم که من از يك شكست عاشقانه مي آيم ،بگذار همه براي اين اعتراف تلخ

سرزنشم كنند.شكست نه براي پنهان كردن است نه بهانه پنهان شدن.

.

مي گويند از صبح بنويس،از آفتاب ومن چگونه از خورشيد بنويسم وقتي تمام وقت ، باران

 پنچره چشمانم را شسته است.همه دلشان نقش هاي مثبت مي خواهد وآدم هاي خوشحال ،اما

من گمان مي كنم اين خيلي خوب است كه نمي توانم اداي آدم هاي خوشبخت را در بياورم.

بي ستاره ام و زرد با طعم معطر پاييز، كه حضورش تنها معجزه لحظه هاي تنهايي من است.

قيمت وفا شايد گران تر از آن بود كه بهانه دوست داشتني زندگيم از عهده داشتنش برآيد.

سقف اعتماد تعميري ست،مدام چكه مي كند،آغوش ترانه ها همچنان ازعطرتن او كه بايد پر

باشد خالي ست ،نمي توانم باورش كنم نه رفتنش ونه ماندنش را.

مهم نيست تمام سرزنش ها را مي پذيرم به بهانه تولد حقايق غم انگيزي كه درد را به درد

 مي آورد وآتش را مي سوزاند.

غم سنگيني است اگر سرنخواستن دلي دعوا باشد .اما هميشه حق با برنده نيست،مي شود در

عين بازنده بودن سربلند بود و او را از كوچه پس كوچه هاي دنيا گدايي كرد.

قرار بود حقيقت را بگويم سخت ست،بي علاج ست،دانستنش آدم را مي كشد،گريه شبانه

مي‌آورد ،اما همين است خبر كاملآ ناگوار و واقعي است كه  من از چشم او افتادام

 ولي نمي دانم چرا

سكوت مي كنم تا به خاك سپردن آخرين خاكستري هاي آرزوي برباد رفته ام آبرومندانه باشد

گريه مي كنم باشكوه، مثل اقيانوس،بلند مثل اورست،او نمي شنود و نمي داند كه

ماه، خوشبختي مشترك همه بي ستاره هاست.

يك سوال كوچك مي ماند براي پرسيدن از كسي كه بي پاسخ ترين سوال فكر

آشفته من است:

چي كار كرد اين دل سادم                 كه از چشم تو افتادم ؟

 زيباترين قلب

سلام دوستان  خوبم قرار نبو آپ كنم

ولي مي خواستم بدونيد وبلاگ دوميم به اين ادرسه

                                    http://www.razmavaran2.blogfa.com 

 خوب هرچند مطالبش هيچ ربطي به دلداري و عاشقي نداره، چون ديگه تصميم گرفتم

همون پسر گذشته باشم ورزش كار وقهرمان، تا شايد وبلاگي كه درست كردم  دل گرمي

 باشه  برام.براي اين كه شروع كنم  هرچند  چند روزي مجددن شروع كردم ولي

مي خوام با پشتكار وانگيزه زياد باشه خوب من به اين نتيجه رسيدم كه هر چيزی بايد

 جاي خودش باشه عاشقي ،درس،ورزش ولي من به خاط ر يكي از اينها موارد

ديگرو ترك كردم درسته عاشق هميشه بايد معشو قشو دوست داشته باشه پس

منم اونو دوست دارم وآرزوي خوشبختي براي اون مي كنم .

از شما دوستان خوبم مي خوام يه سري بزنند  .راستي مطالبش مربوط  به ورزش هاي رزمي و ....

دلم گرفته

دلم گرفته آسمون نمي تونم گريه كنم

شكنجه مي شم از خودم نمي تونم شكوَ كنم

انگاري كوه قصه ها رو سينه من اومده

آخ داره باورم ميشه خنده به ما نيومده

خنده به ما نيومده

دلم گرفته آسمون از خودتم خسته ترَم

 تو رو زگار بي كسي يه عمره كه در به درم

حتي صداي نفسم ميگه كه توي قفسم

من واسه آتش زدنت يه كوله بار شب بسم

دلم گرفته آسمون يه كم منو حوصله كن

منو كه از اين روزگار يه خورده كمتر گله كن

منو به بازي ميگيرند عقربه هاي ساعتم

برگهَ  تقويم ميكنه لحظه به لحظه لعنتم

آهاي زمين يه لحظه تو نفس نزن

نه چرخ كه آرو بگيره يه آدم شكسته تن

يه اشتباه

يه اشتباه كهنه بود دلهره قرار ما

يه قصه هميشگي نترسو دنبالم بيا

تومثل سنگ كهربا تو دست يار نا بلد

غريبه چشم هاي تو بود كه حرف هاي عاشقونه زد

اما تو كيش و مات من بازي برنده اي نداشت

دلم به فردا خوش نبود عشق سرم كلاه گذاشت

دوباره عاشقيِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِتو خاطره در به در

دوباره شونه هاي من چتري براي دو نفر

دوباره باج بي كسي به او كه موندني نبود

يكي مثل تو بي وفا دشمن اين دل حسود

بعد تو عادتش مي دم به روزگار بي كسي

تو هم مثل فرشته ها به داد من نمي رسي

يه اشتباه كهنه بود دلهره قرار ما

فرقي برام نمي كنه مي خواي بياي مي خواي نياي

نمی دونم چرا وقتی می خوام بنویسم نمی تونه اون چیزی باشه که منو ارضا کنه

یعنی یه جوری مسیر نوشته هام عوض می شه .

راستش :چند شب پیش باهام تماس گرفت اره همون که دلمو شکسته بود اره

همون فرشته تنهایی هام

می گفت که دلش گرفته و کسی نبوده که باهاش درد دل کنه  .بعد از اون همه روز .

بعد از تماسش زخم های دلم تازه شد  وقتی  خاطرات گذشته در دل خاموشم بیدار

می شوند به یاد  آرزوهای در خاک رفته می افتم .

همدیگرو دیدیم .ازش پرسیدم چرا منو یاد گذشته انداخته  گفت همین طوری فقط

می خواستم با یکی  حرف بزنم فرقی نمی کرد کی باشه یه چند لحظه به خودم فکر

کردم که من عاشق کی شده بودم  چرا من باید کسی رو دوست داشته باشم که

خاطرات گذشته رو به پای بچگی ش می گذاره ومی گه  من اون موقه بچه بودم

خوب دیگه اینم سرنوشت ماست

به خودم قول دادم از این خیال این دنیایی که برای خودم ساختم بیرون بیام

                آن کس که دائم هوس سوختن ما می کرد

                                   ای کا ش می امدو از دور تما شا می کرد

دیدی دلم شکست

 دیدی  که این بلور درخشان عمر من

بازیچه بود؟

 دیدی چه بی صدا دل پر ارزوی من

از دست کودکی که ندانست قدر ان

افتاد بر زمین

دیدی دلم شکست؟

آنچه می گشتم به دنبالش وای بر من نقش خوابی بود

به انتهاي احساسي ارام انديشيدم         به انچه که ارامشي بزرگ است

  

                      ئه لین له قوتبین شه ش مانگ  روژو

                            شه ش مانگ شه و

                           خه لکی نه ویستو ه و

                                چاو له خه و ه

                       ئه من له کام قوتبین ده ژیم

                      که ئه مه بیست و یک سال هه ر شه و.

                              گویند در قطبین شش ماه 

                                             روز

                                    شش ماه شب

                          آدم نشنیدند چشم در خوابند

                                       که من در کدامین قطبم

                      که اینک بیست و یک سال همه اش شبه

                                             

اون رفت خیلی راحت تر از اونی که فکرشو می کردم.

یادم می یاد یه روز بهم گفت بدون من می میره

اما حالا...

کو؟ کجاست؟                                                                    

کو اونی که می گفت بدون من می میره؟

می دونی چیه؟

دلم واسه خودم خیلی می سوزه وقتی یادم می یاد چه جوری حاضر بودم زندگیمو واسش بدم.

حتی قطره های اشکمو ندید

همون اشکایی که هر موقع از چشمام جاری می شد می گفت:وقتی گریه می کنی و این اشکا رو 

 گونه هات می لغزه انگار آسمون رو سرم خراب می شه اما چه آسون از کنار قطره قطره ی اشکام

 گذشت و هیچ اعتنایی نکرد.

منم همه ی اشکامو تو یه تنگ بلور جمع کردم یه گل شقایقم پر پر کردم و ریختم روش آخه می گن این

جوری مسافرت خیلی زودتر بر می گرده . شاید این جوری باشه گرچه تا حالا این اتفاق نیفتاده.

ولی حیفه اشکام آخه خودم اونو تو اشکام دیدم و می دونم اگه از چشمام بیفته دیگه نمی بینمش.

پس اشکامو پیش خودم نگه می دارم تا اگه شاید یه روزی برگشت اون تنگ بلورو نشونش بدم و بگم:

بی انصاف ببین دونه به دونه ی این اشکا رو واسه تو ریختم

واسه تویی که به قول خودت تحمل دیدن حتی یه قطرشو نداشتی

این قفسه سینه که می بینی یه حکمتی داره،خدا وقتی آدمو آفرید سینه اش قفسه

نداشت ،یه پوست نازک بود رو دلش.

یه روز آدم عاشق دریا شد.انقدر که با تمام وجودش خواس تنها چیر با ارزشی که

داره بده به دریا.پوست سینه شو درید وقلبشو کند وانداخت تو دریا موجی اومد ونه

دلی موند نه آدمی.

خدا دل ادمو از دریا گرفت ودوباره گذاش تو سینش.آدم دوباره آدم شد ولی امان از

دست این آدم.

دو روز بعد آدم عاشق جنگل شد،دوباره پوست نازک تنشو جر داد و دلشو پرت

کرد میون جنگی ،باز نه دلی موند نه آدمی .

خدا کم کم داشت عصبانی میشد،یه بار دیگه دل آدمو برداشتومحکم گذاشت تو سینه

اش.ولی مگه این آدم،آدم می شد.این بار سرشو که بالا کرد یه دل که داش هیچی با

صد دلی که نداش عاشق آسمون شد.همه اخم وتخم خدا یادش رفت وپوست سینه شو

جر داد وباز دلشو پر کرد میون آسمون،دل آدم مثه یه سیب سرخ قل خورد قل

خورد و افتاد تو دامن خدا.

نه دیگه ...خداگفت...این دل واسه آدم دل نمی شه.

آدم دراز به دراز چش به آسمون رو زمین افتاده بود.خدا این بار که دل رو گذاش

بس که از دست آدم ناراحت بود یه قفس گشید روش که دیگه آها دیگه....بسه.

آدم که به خودش اومد دید ای دل غافل ...چقدر نفس کشیدن واسش سخت شده.چقدر

اون پوست لطیف رو سینش سفت شده،دس کشید به رو سینشو وقتی فهمید چی شده

یه آهی کشید ...یه آهی کشید همچین که از آهش رنگین کمون درس شد..واین برای

اولین بار بود که رنگین کمون قبل از بارون درس شد.

بعد هی آدم گریه کرد هی آسمون گریه کرد.روزها وروزها گذشت وآدم با اون قفس

سنگین خسته وتنها روی زمین سفت خدا قدم می زد واشک می ریخت.آدم بیچاره

دونه دونه اشکاشو که می ریخ رو زمین وشکل مرواری می شد بر می داشت

وپرت می کرد طرف خدا تو آسمون .تا شاید دل خدا واسش بسوزه وقفسو در بیاره.

اینطور بود که آسمون پر از ستاره شد.

ولی خدا دلش واسه آدم نسوخت که خلاصه یه شب آدم تصمیم خودشو گرفت.یه

چاقو برداشت و پوست سینه شو پاره کرد.دید خدا زیر پوستش چه میله های محکمی

گذاشته...دلشو دید که اون زیر طفلکی مثه دل گنجش می زد وتالاپ تولوپ می کرد.

انگشتاشو کرد زیر همون میله درس روی دلش بود وبا همه زوری که داش انو

کند.آخ...اونقدر دردش اومد که دیگه هیچی نفهمید وپخش زمین شد.

...

خدا از اون بالا همه چی رو نگا می کرد دلش واسه آدم سوخت.استخونو برداشت

ومالید به دریا وآسمون وجنگل.

یهو همون تیکه استخوان روی هوا رقصید ورقصید.

چرخیدو چرخید

آسمون رعد زد و برق زد.

دریا پر شد از موج وطوفان ودرختای جنگل شروع کردن به رقصیدن.

همون تیکه استخوان یواش یواش شکل گرفتو شد یه فرشته ،با چشای سیاه مثه شب

سمون ،با موهای بلند مثه آبشار توی جنگل،اومد جلو دست کشید روی چشای بسته آدم.

آدم که چشاشو باز کرد اولش هیچی نفهمید.هی چشاشو مالید ومالید وهی نیگا

کرد.فرشته رو که دید با همون یه دل که نه صد تا دلی که نداشت عاشقش

شد .همون قد که عاشق آسمون ودریا وجنگل شده بود،نه...خیلی بیشتر

پا شد وفرشته رو نیگا کرد.دستشو برد گذاشت روی دلش همونجا که استخونشو کنده

بود.خواس دلشو دربیاره وبده به فرشته.ولی دل آدم که از بین اون میله ها در

نیومد.باید دوسه تا ازونا رو میکند.

تا دستاشو برد زیر استخوان قفس سینش فرشته خرامون خرامون اومد جلو.دستاشو

باز کرد وآدمو بغل کرد.

سینشو چسبوند به سینه آدم.

خدا از اون بالا فقط نیگا می کرد با یه لبخند رو لبش.

آدم فرشته رو بغل کرد .دل آدم یواش یواش نصفه شد وآروم آروم خزید تو سینه

فرشته خانوم.فرشته سرشو آورد بالاوتوی چشای آدم نیگا کرد .

آدم با چشاش خندید.

فرشته سرشو گذاشت رو سینه آدم وچشاشو بست.آدم یواشکی به آسمون نیگا کرد

واز ته دل دست خدا رو بوسید.

اونجا بود که برای اولین بار دل آدم احساس آرامش کرد.

خدا پرده آسمونو کشید وآدمو با فرشتش تنها گذاش.

عشق من به تو همانند عشق پروانه به شمع بود

عاشقانه دوستت داشتم عاشقت بودم وچيزي رو نمي ديدم

عشق تو کورم کرده بود اختیارم دست خودم نبود

هر وقت تو رمی دیدم فکر می کردم تمام دنیارو بهم دادن

با دیدنت از خوشحالی دلم خوشحال می شدم

خوشحال می شدم از این که عاشقم از این که یه معشوق

دارمو اونم منو دوست داره

يادته مي گفتي دوستم داري يادته مگفتی فقط منو داری یادته

ولي آخرش چي شد .تو رفتي و من تنها يي تنها شدم

تمام بال و پرم سوخت  ولي تو رفتي و  تنهاي تنها شدم

با رفتنت دلم شکست ولي تو رفتي وتنهاي تنها شدم

در اين دنيا فقط تو رو داشتم  ولي تو رفتي و تنهاي تنها شدم

بعد تو باران مهمونم چشمام شد ولي تو رفتي وتنهاي تنها شدم

مي دونستي دوستت دارم ولي تو رفتي و تنهاي تنها شدم

تو عشق منو ديدي ولي تو رفتي من تنهاي تنها شدم

نیاز منو دیدی ولی تو رفتی ومن تنهای تنها شدم

هرچند دوست دارم ولی الاهی

تنها ترین تنها کست تنهای تنهایت گذارد

چراوقتي که آدم تنها ميشه

 غم وغصه اش قديه دنياميشه

 ميره يک کوشه ي پنهون مي شينه

 اونجارو مثل يه زندون مي بينه چراوقتي که آدم تنها ميشه

 غم تنهايي اسيرت مي کنه

 تابخواي بجنبي پيرت مي کنه

 وقتي که تنها مي شم اشک توچشم پرمي زنه

 غم مياديواش يواش خونه ي دل درمي زنه

 ياداون شبها مي افتم زيرمهتاب بهار

 توي جنگل لبه چشمه مي نشستيم من ويار

 غم تنهايي اسيرت ميکنه

 تابخواي بجنبي پيرت مي کنه

 مي گن اون دنياديگه مثل قديمانمي شه

 دل اون آدمازشته ديگه زيبانمي شه

 اون بالا بادداره زاغ ابرارو چوب مي زنه

 اشک اين ابرازياده ولي دريانمي شه

 غم تنهايي اسيرت مي کنه

 تابخواي بجنبي پيرت ميکنه

 می خوام بشنوی که بعد رفتنت بر من چه گذشت

پاييز اومد با تمام رنگهاش با تمام زيباييهاش . خيلي آروم تو شهر قدم گذاشت. پاييز اومد،

پاييزي كه دوست داشتني بود. پاييزي كه تموم رنگهاش خاطره بود ، اما اينبار تنها اومد،

تنهاي تنها ، انگار ميدونست نميتونم  صداي  قدمهاش رو تو كوچه پس كوچه

هاي دلم تحمل كنم، ميدونست نمي تونم صداي خش خش برگهاي زرد و بي گناه

آرزوهام رو زير پاهاي وحشيش بشنوم . پاييز اومد و باز از اين همه رنگ دلم

گرفته. كاش پاييز همونطور كه نگاهت رو از من گرفت مي تونست يادت رو هم

از من بگيره . كاش جاي آرزوها خرمن خاطراتم خاكستر ميشد، كاش بناي عظيم